życie w przydrożnej oberży

Antoine de Saint-Exupéry
Antoine de Saint-Exupéry

Gardzę zatem tymi, którzy się ogłupiają, aby zapomnieć albo – aby żyć w spokoju i uprościć sobie życie – dławią w sobie pragnienia własnego serca.

(…)

Są jednak i miejskie drzewa, których nie hartuje pustynny wiatr. Są to ludzie słabi, którzy nie potrafią się przezwyciężyć. Dane jest im szczęście przeciętne i sami, zdławiwszy część swojej istoty, tak właśnie je kształtują. Zatrzymują się w przydrożnej oberży i spędzają tam całe życie. To życie zmarnowane. I nie obchodzi mnie, co się z nimi stanie ani jak będą żyć. Siedzą skuleni na swoim nędznym dobytku i to nazywają szczęściem. Nie mają wrogów ani dokoła siebie, ani wewnątrz siebie. Zamykają uszy na głos Boga, który jest niewyrażalną potrzebą, szukaniem i pragnieniem. I nie szukają słońca – tak jak szukają go drzewa w gęstwie lasu, dla których nie będzie ono nigdy dobrem zdobytym i przechowywanym w zapasie, bo każde drzewo z trudem po nie sięga, przebijając się poprzez cień drzew sąsiednich; one gonią się za słońcem, pnąc się wzwyż, jak pyszne gładkie kolumny i ścigając Boga, rosną w potęgę. Boga nie można osiągnąć, On się ukazuje wciąż przed nami, a człowiek buduje się w przestrzeni jak korona drzewa.

Antoine de Saint-Exupéry, „Twierdza”, s. 176 – 177

Piękna proza wielkiego myśliciela. Autor „Małego księcia” buduje księgę przypowieści, stylizowaną na pismo biblijne. W krótkich rozdziałach ukazuje prawdy o człowieku i jego losie, obserwowane przez przenikliwe oczy władcy o niezaprzeczalnie cechach boskich. Włada on nieokreślonym królestwem, które smagane jest piaskiem, zamieszkiwane jest przez wojowników i uległe kobiety. Świat widziany z perspektywy Boga, który obserwuje te same walki w człowieku od wieków, który mądrze je ocenia i klasyfikuje. Jest boleśnie sprawiedliwy i nie daje się zwieść pozorom. Jest to Bóg starotestamentowy, karzący, ale obdarzający wszechwiedzącą miłością.

Poszukiwaczom książek z fabułą („żeby coś się działo, kurczę”) nic ta opowieść nie da. Tym jednak, którzy poszukują ukrytej tkanki rzeczy i przemyśleń o świecie, „Twierdza” co najmniej zafrapuje, jeśli nie oczaruje, nie zachwyci   prostym pięknem złocistego arrasu.

Reklamy

2 myśli na temat “życie w przydrożnej oberży

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s