złote cekiny tłuszczu

Kiran Desai "Brzemię rzeczy utraconych"
Kiran Desai "Brzemię rzeczy utraconych"

Książka „Brzemię rzeczy utraconych” Kiran Desai opowiada historię kilku Hindusów o europejskich nawykach żyjących u stóp Himalajów (dokładnie u stóp pięciu szczytów Kanczendzongi). W swoich kamiennych, stabilnych domach czytają angielskie książki, rozmawiają po angielsku i jedzą angielskie jedzenie. Od pozostałych mieszkańców wioski różni ich wszystko, oprócz hinduskiego pochodzenia. W 1988 roku, gdy wybucha powstanie, dotąd tolerowani, stają się wytykani dotkliwą ignorancją. Wykorzystywani w dobrotliwym tonie.

Cztery osoby wylosowały bilety życia w czasach historycznych: sędzia Patel, którego największą miłością życia jest pies, Mutti; jego wnuczka, Sai, którą przygarnął po śmierci jej rodziców; kucharz oraz jego syn, Bidzu, rozdzieleni oceanem. Sprawy tych czworga są poplątane już w nich, w kłębkach ich nerwów, ale i z sobą nawzajem. Jest tam ciężar winy i nienawiści. Tęsknota – za Innym, za Dalekim, za Kimś Bliskim. Wielkie nadzieje i ogromne porażki. Zgryzota starości na wygnaniu – gdziekolwiek by szpilki z własnym imieniem nie wbić na mapie świata, tam niedopasowanie, grymas niechęci. Ludzie wycięci z krajobrazu, próbujący zlać się z otoczeniem, którzy szukają tylko spokoju, lecz na pewno nie znajdą go w kraju jaskrawych kontrastów. Wszystko to skąpane w poetyckich porównaniach wypowiadanych z sarkastycznym uśmieszkiem. Dzięki nim „Brzemię rzeczy utraconych” może stać się ciężarem rzeczy bezcennych.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s