za co lubię Marqueza?

za:

Gabriel Garcia Marquez

zwiędłe światło ♣ zdawały się już otwierać pod naciskiem głosu ♣ skradał się na palcach, niczym złe zamiary ♣ panika jaskółek na przezroczystym niebie grudnia ♣ śmiertelna radość karabinów maszynowych ♣ włosiennica wątpliwości ♣

władza była czymś namacalnym i jedynym, szklaną kuleczką w dłoni ♣

po omacku nie zrywał pajęczyny sjesty ♣ jubilersko przenikliwy ♣ skok samotności ♣ kłębowiska dziko najeżonych kręgosłupów ♣ niebo zziębnięte od złych przeczuć ♣ chrobot mżawki ♣ napiętnowany stygmatem samotności ♣ słowa obrastają irysami ♣ furia ulewy ♣ kroki czasu w ciemności ♣ pierwsze malwy świtu ♣

morza, jak koty, zawsze wracają ♣

Gabriel Garcia Marquez “Jesień patriarchy”